La Villa | The Key to Art from Poznań
Villa Farsetti, Santa Maria di Sala, Wenecja
wernisaż: 4.05.2026, godz. 17.00
5-23.05.2026

„La Villa” to projekt wystawienniczy realizowany w historycznej przestrzeni Villa Farsetti w Santa Maria di Sala koło Wenecji, prezentujący środowisko artystyczne Poznania we Włoszech w czasie trwania Biennale. Wystawa ma charakter wielogłosowego portretu lokalnej sceny sztuki, ukazanego w międzynarodowym kontekście, i stanowi zarazem kontynuację współpracy zapoczątkowanej w 2024 roku pomiędzy Wenecją a Poznaniem. Jej założenia wyrastają z dialogu zainicjowanego przez włoskiego architekta Marina Zancanellę, którego refleksja nad pamięcią miejsca, morfologią miasta i ciągłością europejskiej tradycji architektonicznej doprowadziła do sformułowania koncepcji „światów równoległych”. Punktem wyjścia dla projektu jest przekonanie, że Poznań i Wenecja, mimo odmiennych uwarunkowań historycznych i geograficznych, uczestniczą w tej samej historii form, idei i przepływów kulturowych. Związki między tymi miastami nie są rozumiane jako proste podobieństwo stylistyczne, lecz jako świadectwo długiego trwania procesów cywilizacyjnych, obejmujących architekturę, rzemiosło, organizację przestrzeni oraz krążenie wzorców kulturowych w Europie. W tym sensie architektura i sztuka stają się narzędziami porównawczego odczytywania miasta poprzez inne miasto.
Projekt osadzony jest jednocześnie w szerszej refleksji nad relacją centrum–peryferie, odwołującej się do myśli m.in. Fernanda Braudela, Immanuela Wallersteina, Giovanniego Arrighiego, Jana Sowy, Witolda Kuli i Piotra Piotrowskiego. Wystawa pokazuje, że wpływy kulturowe nie są zjawiskiem neutralnym, lecz pozostają związane z historycznymi układami dominacji gospodarczej i politycznej. Wenecja, jako dawny ośrodek akumulacji kapitału i prestiżu kulturowego, staje się tu ważnym punktem odniesienia dla namysłu nad tym, jak wzorce wytwarzane w centrach były implementowane na peryferiach i półperyferiach Europy, także w Europie Środkowo-Wschodniej. Jednocześnie projekt nie zatrzymuje się na diagnozie zależności, lecz wskazuje na możliwość twórczej asymilacji, reinterpretacji i przekształcania zapożyczonych form w nowe jakości o potencjale uniwersalnym. W tym ujęciu „La Villa” nie jest wyłącznie zagraniczną prezentacją poznańskich artystów, ale próbą zbudowania platformy dialogu między lokalnością a wspólnym europejskim imaginarium. Projekt proponuje spojrzenie na kulturę jako na sieć historycznych relacji, migracji idei, artystów, form architektonicznych i modeli edukacyjnych. Odrzuca wizję jednolitej, hierarchicznej Europy na rzecz Europy rozumianej jako przestrzeń współtworzoną przez różnice, asymetrie i wzajemne odniesienia.
Istotnym elementem koncepcji wystawy jest również transformacja klasycznych wartości akademickich. Akademizm nie jest tu traktowany jako zamknięty zbiór stylistycznych reguł, lecz jako historyczny język organizowania przekazu wizualnego, który może zostać poddany reinterpretacji. Tradycyjne kategorie, takie jak pejzaż, portret, martwa natura, akt, tematy historyczne, religijne czy mitologiczne, zostają odczytane na nowo w świetle współczesnych problemów społecznych, politycznych i kulturowych. Pejzaż staje się zapisem napięć między człowiekiem, naturą i urbanizacją; portret — polem refleksji nad tożsamością, widzialnością i cielesnością; martwa natura — komentarzem do materialności, konsumpcji i kryzysu późnego kapitalizmu; mitologia zaś — narzędziem analizy współczesnych systemów symbolicznych, mitów narodowych i medialnych narracji. Wystawa akcentuje specyfikę doświadczenia Europy Środkowo-Wschodniej, wskazując, że lokalna historia — także doświadczenie państwa komunistycznego i związanych z nim form kulturowej asymilacji — może być źródłem wartości wykraczających poza lokalność. Przepracowanie tych doświadczeń nie ma służyć budowaniu zamkniętej tożsamości ani prostemu odrzuceniu wpływów zewnętrznych, lecz tworzeniu horyzontalnego modelu kultury, opartego na świadomym przekształcaniu dziedzictwa i włączaniu go w proces uspołecznienia. W tym sensie sztuka jawi się jako praktyka współodpowiedzialna za kształtowanie relacji społecznych, świadomości i bardziej demokratycznych form wspólnoty.
Maciej Kurak, Mateusz Bieczyński

Udział biorą: Adamczyk Mirosław, Andrzejczak Maciej, Bajon Radosław, Balcerowiak Krzysztof, Banachowicz Andrzej, Bartel Robert, Barłóg Piotr, Basałygo Maciej, Bałdyga Janusz, Berdyszak Marcin, Bobrowski Andrzej, Bogucki Jarosław, Bosacki Piotr, Brandt Natalia, Brennenstuhl-Bludnik Marta, Brodacka Natalia, Brzezińska Natalia, Brzoska Sławomir, Buczyńska Paulina, Bukowski Tomasz, Chojnacki Piotr, Chorążyczewska Sławomira, Chudy Marta, Cieśla-Jarzębowska Emilia, Cieślak Bohdan, Czarcińska Natalia, Czerniak-Chojnacka Dominika, Czerniawska Małgorzata, Decyk Sławomir, Ficner Stefan, Filipiak Michał, Flieger Paweł, Garstkiewicz Jakub, Gazda Małgorzata, Gillert Adam, Goebel Anna, Gorączniak Wojciech, Grenda Magdalena, Gruszczyński Łukasz, Grzeszczuk Karolina, Gustowska Izabella, Górczyński Rafał, Haładuda Marek, Hejnowicz Jerzy, Hoffmann Wojciech, Imielska Joanna, Jagielski Jacek, Jakubowicz Rafał, Jakuszewski Marek, Janicki Wojciech, Janik Mateusz, Januszek Dorota, Jeziorecka Alicja, Jonkajtis Dorota, Jurczak – Łowkis Ada, Jurek Tomasz, Kalitko Tomasz, Kamiński Piotr, Kasprzak Magdalena, Kaszczyński Paweł, Keczmerski Grzegorz, Kiełpiński Paweł, Klich Katarzyna, Kliśko-Walczak Natalia, Klupś Jarosław, Kobierzyńska Kamila, Komasa Karolina, Konik Anna, Korona Monika, Koronowski Wiesław, Kotwis Rafał, Kozłowski Maciej, Kołacka Anna, Krzywak Sebastian, Królikowska Julia, Kubiak Ewa, Kubik Karolina, Kujawska-Murphy Katarzyna, Kulczyk Agata, Kulesza Ewa, Kurak Maciej, Kurka Piotr, Kuszczak Sławomir, Kuzyszyn Konrad, Kuźma Dariusz, Kuźniarska Dorota, Kędziora Anna, Laskowska Katarzyna, Leciejewska Joanna, Lejman Dominik, Leśnik Andrzej, Lorenc Marcin, Ludek Kinga, Lukaszczyk Kamila, Macha Piotr, Machowiak Piotr, Magee Paul, Malinowski Jakub, Marciniak Janusz, Marcinkowska Joanna, Margański Miłosz, Markowski Marcin, Marzol Piotr, Matuszewski Tomasz, Mazur Maryna, Meller-Kawa Agnieszka, Mikoda Igor, Mikołajczak Patrycja, Modrzejewski Witold, Molenda Krzysztof, Mróz-Pacholczyk Ewa, Muszyński Jerzy, Mętel Krzysztof, Napierała Paweł, Napierała Wiesław, Niemczuk Paulina, Norkowski Jerzy, Nowaczyk Adam, Nowak Agata, Nowicki Grzegorz, Ofierski Kornel, Oleksa Janusz, Osięgłowski Tomasz, Oskar Dawicki, Ostrowski Diuna, Pachliński Ireneusz, Pająk Martyna, Paruch-Piotrowska Małgorzata, Pawlak Bartłomiej, Pepłoński Andrzej, Pich Monika, Pilch Barbara, Piwiński Tomasz, Podgórska-Glonti Katarzyna, Poliński Mikołaj, Polus Paweł, Popiela Kinga, Prewencki Paweł, Przybylski Maciej, Radawski Maksymilian, Radziejewski Marcin, Radziszewski Aleksander, Radzivillovič Vladislav, Ratajczyk Grzegorz, Regimowicz Natalia, Regimowicz-Korytowska Anna, Regulski Miron, Ryszczyński Tomasz, Shaded Monika, Sipiński Stanisław, Skorwider Eugeniusz, Skorwider Maksymilian, Smela Konrad, Sowisło-Przybył Agnieszka, Spychaj Łukasz, Stankowski Mikołaj, Starska Magdalena, Stawarski Łukasz, Stańko-Jurczyńska Barbara, Stefaniak Weronika, Strzelecki Jacek, Syska Andrzej, Szafrański Dawid, Szelest Jarosław, Szerstobitow Zachar, Szot Zbigniew, Szurek Piotr, Szwiec Piotr, Szymankiewicz Szymon, Tarasewicz Izabela, Tarnowska-Urbanik Dorota, Taszycki Zbigniew, Tatarkiewicz Michał, Tańska Lidia, Tomczak Daria, Trzoska Sebastian, Tylka-Tomczyk Karolina, Tyll Oriana, Tężycki Wojciech, Wegner Natalia, Wielopolski Michał, Wierzbicki-Nowak Filip, Winterhagen Marc Tobias, Wojcieszek Lidia, Wolińska Marzena, Wolna Maja, Wołyński Piotr, Wronecka Weronika, Wróblewski Mateusz, Wyszyńska Marta, Węcławska-Lipowicz Marta, Włodarski Radosław, Zadłużny Marek, Zieliński Igor, Zwoliński Szymon, Ćwiek Maciej, Łubowski Rafał, Świtalska Rozalia

Kuratorzy: Mateusz Bieczyński, Maciej Kurak, Marino Zancanella
Aranżacja: Rafał Górczyński

Projekt graficzny: Agata Kulczyk

W ramach StudioVisit Festiwalu Otwartych Pracowni serdecznie zapraszam na WSPÓLNE SPACERY PO POZNAŃSKICH PRACOWNIACH SZTUKI

🔹

Zapisy przez Formularz na stronie Rodriguez Foundation

🔹

do spaceru można też dołączyć spontanicznie i w każdym momencie, kierując się harmonogr. lub dzwoniąc/pisząc do mnie: 606908087 Udział jest bezpłatny. Zrealizowano w ramach stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego: Spacerownik Artystyczny: Sztuka Współczesna w Poznaniu.

👀

TRASY SPACEROWE:

▶️

piątek 8 maja- CENTRUM WSCHÓD →17:00 Wiktoria Cwityńska i Katarzyna Knychała– Długa 6/6 →17:35 Agnieszka Topolska – Mostowa 15/8 →18:00 Lia Dostlieva i Andrii Dostliev – Mostowa 5/12 (Grey Mandorla) i Wenecjańska 4/1A (Barbara Baryżewska Studio) →18:40 Naila Ibupoto, Paweł Jaskuła, *Mateusz Janik (Poczta Workspace) – 23 Lutego 26

▶️

sobota 9 maja – JEŻYCE →13:00 Urszula Blachnierek, Antonina Z. Karczewska, Anna Myszkowiak, Konrad Smela – Błękitna 1-7 Autobusem lub pieszo →14:00 Monika Shaded – Marii Rodziewiczówny 16 →14:30 Maciej Andrzejczak, Anna Kołacka – Dąbrowskiego 64/29, wejście E →15:05 Gosia Bartosik – Dąbrowskiego 64/32, wejście F →15:30 Kamila Kobierzyńska – Szamarzewskiego 17/5A

▶️

Sobota 9 maja – ŁAZARZ →17:00 Krzysztof Mętel, Mateusz Piestrak – Niegolewskich 7/7 →17:45 Natalia Karczewska – Kolejowa 57/21 →18:20 Sebastian Krzywak – Grottgera 15 →18:55 Andrzej Staniek, Klara Woźniak – Składowa 11/1

▶️

niedziela 10 maja – WILDA →13:00 Małgorzata Szymankiewicz – Unii Lubelskiej 3, hala nr 2, magazyn 4/17 Tramwajem →13:55 Piotr Bosacki – Langiewicza 19/2 →14:20 Paul Senamie – 28 czerwca 1956 128/9 →14:40 Karolina Piotrowska – 28 czerwca 1956 129A

▶️

niedziela 10 maja- CENTRUM ZACH. →17:00 Maciej Fricze, Piotr Owczarek (Złącze), Gosia Kuczerawa – Niepodległości 30 →17:55 *Agnieszka Grodzińska, *Maciej Olekszy, Wiktor Wolski, Martyna Rzepecka – Gwarna 7 →18:45 Alicja Kubicka – Kościuszki 70/9 * Gościnne pracownie, tylko w ramach spaceru.

❗

Pracownie można zwiedzać także indywidualnie: 8-10 maja, 13:00-19:00 – bez zapisów! ——— StudioVisit Festiwal Otwartych Pracowni 8–10 maja 2026 Poznań @rodriguez_foundation Grafika @dorota.karolewska

StudioVisit – FESTIWAL OTWARTYCH PRACOWNI
📍 Poznań | 🗓 8–10 maja 2026

▶️Godziny otwarcia pracowni: 13:00–19:00

StudioVisit to nowy format prezentacji sztuki współczesnej w Poznaniu, który przenosi doświadczenie odbioru z galerii bezpośrednio do miejsc, w których sztuka powstaje – pracowni artystycznych.

Przez trzy dni można odwiedzać pracownie 31 twórczyń i twórców, reprezentujących różne pokolenia, postawy i media. 

🔎JAK ZWIEDZAĆ:

🔹indywidualnie (13:00-19:00) 
MAPKA: studiovisitpoznan.com/map

🔹lub w ramach spacerów z Agatą Rodriguez
PROGRAM SPACERÓW: studiovisitpoznan.com/program

🔥OSOBY ARTYSTYCZNE biorące udział w StudioVisit 2026:

Maciej Andrzejczak
Gosia Bartosik
Urszula Blachnierek
Piotr Bosacki
Wiktoria Cwityńska
Lia Dostlieva & Andrii Dostliev
Maciej Fricze
Naila Ibupoto
Paweł Franciszek Jaskuła
Antonina Karczewska
Natalia Karczewska
Katarzyna Knychała
Kamila Kobierzyńska
Anna Kołacka
Sebastian Krzywak
Alicja Kubicka
Małgorzata Kuczerawa
Krzysztof Mętel
Anna Myszkowiak
Piotr Owczarek
Mateusz Piestrak
Karolina Piotrowska
Martyna Rzepecka
Paul Senamie
Monika Shaded
Andrzej Staniek
Konrad Smela
Małgorzata Szymankiewicz
Agnieszka Topolska
Wiktor Wolski
Klara Woźniak

▶️ Więcej szczegółów na: studiovisitpoznan.com
📞 606908087
📩 studiovisitpoznan@gmail.com

Organizatorem jest Fundacja Rodriguez.

Wszystkie wydarzenia są darmowe.

https://www.artcollect.com.pl/2026/pl/katalog-wystawcow/szokart,3687.html

Wystawa pod tytułem: ŻYWE TKANKI ŚWIATA
Artystki i artyści: Krzysztof Gliszczyński, Anna Kołacka, Julia Królikowska, Sebastian
Krzywak, Andrzej Leśnik
Kuratorka: Marta Smolińska
Poznańska galeria SZOKART prezentuje wystawę piątki artystek i artystów, w których
twórczości widoczne są inspiracje organicznością i abstrakcją biomorficzną. W centrum uwagi stają
fenomeny natury oraz napięcia pomiędzy skalą mikro i makro. Gliszczyński, Kołacka,
Królikowska, Krzywak i Leśnik zagłębiają się w sfery zazwyczaj niewidoczne lub niezauważane,
rozwijając przed oczami osób patrzących nowe wizualne światy o uwodzicielskiej i fascynującej
urodzie. Nasuwa się proste pytanie, czy to malarstwo przedstawiające czy raczej abstrakcja? –
paradoksalnie siła tych twórczości polega na ambiwalencji oraz ich zawieszeniu pomiędzy.
Biomorficzność odnosi się wszak nie tylko do wyglądów natury, lecz również do procesów w niej
zachodzących.
Kołacka wnika w struktury wielkości nano, przetwarzając je na wielobarwne, bujne i jakby
lepkie kompozycje, wciągające zarówno mnogością szczegółów, jak i całościowym
oddziaływaniem. Prezentują naturę w procesie, naturę naturans, która wciąż się przeobraża i
morfuje, by uwodzić nasze oczy. Co de facto widzimy? – może to morskie dno, a może
powierzchnie jakichś odległych planet lub organiczne tkanki, kolonie wirusów, wulkaniczna lawa,
pogniecione papierki od słodyczy, falujące wodorosty… Malarstwo Krzywaka również serwuje
nam światy, których nie jesteśmy w stanie jednoznacznie zidentyfikować – to obraz pod
mikroskopem? A może przeciwnie – to widok z oddalenia? Fragment czy całość? Płótna
przyciągają nas, aktywując liczne pytania i stymulując wątpliwości. To korzenie drzew? Jakiś świat
podziemny? Może ryzosfera, w której impulsy symbiotycznie przepływają między korzeniami,
roślinami, bateriami a grzybami? Dzięki nakładaniu się na siebie warstw malowanych akrylem i
aplikowanych na płaszczyznę sprayem motywy zyskują głębię i płynność, co nadaje im żywotności
znamiennej dla biomorficznej abstrakcji. Obrazy Królikowskiej powstają z kolei na transparentnej
organzie, która nadaje kompozycjom lekkości i intensyfikuje postrzeganie namalowanych
motywów. Jawią się one na owym przezroczystym podłożu niczym formy nieledwie namacalne.
Malowane mieszanką akrylów i olejów lśnią na powierzchni jak wilgotne tkanki. Zyskujemy wgląd
w te miejsca ciała, które uchylają się naszym spojrzeniom, pozostając głęboko ukryte. Tajemnice
ciała w swoich dziełach eksploruje również Gliszczyński, który w swojej unikalnej technice „żłobi”
w warstwach wosku z pigmentami, jakby drążył w organicznych tkankach. Jego obrazy to przekroje
przez jakieś bliżej nieokreślone organizmy, fascynujące żywymi barwami, które odkrywają się wraz
z kolejnymi warstwami. „Obiekt biomorficzny” zarówno swoją formą, jak i tytułem bezpośrednio
nawiązuje do nurtu organicznej abstrakcji, dialogując z dziełami Jeana Arpa czy Constantina

Brâncuși. Z kolei Leśnik skupia się na kształtach przypominających kwiaty. Gra więc zarówno z
formami pochodzącymi z natury, jak i nawiązuje do słynnych kwiatów Andy’ego Warhola.
Biomorficzność w redakcji tego malarza jest zatem ciekawie zapośredniczona przez tradycję
artystyczną.

https://orszagut.com/kepzomuveszet/deep-cuts-9064?fbclid=IwY2xjawPx5uJleHRuA2FlbQIxMABicmlkETFsQzZrSmFmdndRclk0d2xNc3J0YwZhcHBfaWQQMjIyMDM5MTc4ODIwMDg5MgABHvwe0QH6Q7bu7UcksXNTJiMgaMZDI49rGFVbrCQrccnTxgHJ67szW7qvdLkO_aem_YWuI3HxezViiZRMYtAuOJw

Wystawa: „Malarstwo czyni widzialnym” wystawa Wydziału Malarstwa i Rysunku UAP
Kuratorka: Marta Smolińska
Galeria SZOKART, Plac Cyryla Ratajskiego 1, 61-726 Poznań
Otwarcie: 12.02.2026 godz. 19.00
Czas trwania wystawy: 13.02.2026-28.03.2026

Tytuł grupowej wystawy „Malarstwo czyni widzialnym” : jak i o czym maluje się na Wydziale Malarstwa i Rysunku UAP nawiązuje do słynnej wypowiedzi Paula Klee. Artystki i artyści, będący jednocześnie czynni dydaktycznie na uczelni artystycznej, stają przed podwójnym wyzwaniem: nie tylko sami tworzą, lecz dodatkowo są odpowiedzialni za przekazywanie tajników malarstwa następnym generacjom osób studiujących. Jak i o czym malują zatem wybrane artystki i artyści z Wydziału Malarstwa i Rysunku UAP? Nie zawsze da się z całą pewnością stwierdzić, gdzie przebiega linia podziału między malarstwem przedstawiającym a nieprzedstawiającym, między aspektami czerpanymi z oka i z umysłu.
Hanna Łuczak i Sebastian Trzoska „rozwarstwiają” obrazy, zaglądając im do wnętrza, budując na tej bazie opowieść o podstawach malarstwa. Z kolei malarska wrażliwość Natalii Czarcińskiej łączy kluczowe pytania o definiowanie obrazu z kwestiami czasu, pamięci medium, czy nawiązaniami do tradycji monochromu. Również Andrzej Leśnik nieustannie bada język i fundamenty obrazu – czyni to, budując cały świat wewnątrzobrazowy na motywie zygzaka. Paweł Kaszczyński podejmuje pytania o relację obrazu i światła, sugerując, że nie musi być ono przedstawione, lecz może materializować się w dziele jako jego integralna część. Do awangardowej tradycji nawiązuje także Sławomir Kuszczak, którego prace dialogują ze spuścizną abstrakcyjnego malarstwa geometrycznego. Inspiracje abstrakcją biomorficzną, napięciami pomiędzy skalą mikro i makro są z kolei widoczne w malarstwie Anny Róży Kołackiej, Julii Królikowskiej i Sebastiana Krzywaka. Dla Marka Jakuszewskiego podstawą myślenia o kreowaniu wewnątrzobrazowej rzeczywistości jest natomiast znak: syntetyczny i uproszczony, lecz w końcowym efekcie od niej oddalony i autonomiczny. Na granicy przedstawienia i abstrakcji balansuje również Wojciech Gorączniak. Toksyczne i władcze męskości komentuje w swojej serii „Ex-heros” Jakub Malinowski, który przedstawia pomniki konne, dedykowane postaciom władców i zdobywców. Ada Jurczak-Łowkis opowiada w swoich obrazach jak żyje się w świecie, rządzonym przez owych dyktatorów i zwycięzców. Ewa Kubiak chwyta impresje, które jakby nagle zaczynają znaczyć więcej niż w ulotnym momencie, gdy zostały dostrzeżone przez artystkę. Paul Klee mawiał, że malarstwo czyni widzialnym. Różnorodności aspektów, które współczesne obrazy do widzialności przywodzą, wciąż poszerzając jej spectrum, nawet ten czujny artysta nie mógłby sobie wyobrazić.

Daty wystawy: 21.01–20.02 2026 r.
Miejsce: Galeria Platan, Instytut Polski w Budapeszcie, ul. Andrássy út 32, Węgry
wernisaż: 20 styczeń 2026, godz. 18:30

Wystawę otworzy Jarosław Bajaczyk, dyrektor Instytutu Polskiego w Budapeszcie

Tekst do wystawy odczyta krytyczka sztuki Réka Fazakas

Kurator wystawy: Tomasz Pias

Sebastian Krzywak (ur. 1979) jest polskim malarzem, którego obrazy tworzone akrylem i sprayem, zbliżają się do abstrakcji lirycznej, wyobrażonej w sferze wirtualnej. Organiczne kształty powstają przez nakładanie kolejnych warstw kolorów, często w intensywnej, a czasem monochromatycznej palecie barw. Na pierwszy plan wysuwa się przy tym różnorodność stosowanych technik malarskich. W procesie tworzenia harmonii z dynamicznych linii, miękkich plam i głębokich cięć istotną rolę – obok artystycznej intencji – odgrywa przypadek.

Wystawa w Galerii Platán nosi tytuł „deep cuts”, który można interpretować na wiele sposobów: odnosi się zarówno do jawnych manifestacji form, jak i do ukrytej, lirycznej treści, którą można odczytać z warstw głębszych. Obok odważnych kolorów, symboliczne wykorzystanie pustych, białych przestrzeni odsłania te wewnętrzne, psychologiczne znaczenia.

Réka Fazakas, krtyczka sztuki

DEEP CUTS – exhibition by SEBASTIAN KRZYWAK

Exhibition opening on January 20th, 6.30 pm at the Gallery Platán

Welcome speech by Jarosław Bajaczyk, director of the Polish Institute

Opening speech by Réka Fazakas, art writer

Sebastian Krzywak (b. 1979) is a Polish visual artist whose acrylic and spray-painted canvases approach lyrical abstraction, conceived in the virtual realm. The organic shapes emerge through the layering of colors, often in a strong, sometimes monochromatic palette, where various painterly techniques gain prominence. In the creation of harmony from dynamic lines, soft patches, and deep cuts, chance plays an important role alongside artistic intention. The exhibition at Platán Gallery is titled Deep Cuts, a name open to multiple interpretations: it refers both to the primary appearances of forms and to the hidden, lyrical content of the paintings, which can be read from the deeper layers. Alongside the bold colors, the symbolic use of empty white spaces reveals these inner, psychological meanings.

(Réka Fazakas, art writer)

Exhibition will be on view till February 20th, 2026

1061 Budapest, Andrássy út 32. Gallery Platán – Polish Institute

MOLSKI gallery&collection ma zaszczyt zaprosić na wystawę Głowa do wycierania, prezentującą serię najnowszych 17 obrazów Sebastiana Krzywaka powstałych w latach 2022-2023. To pierwsza indywidualna wystawa prac artysty w galerii.

W prezentowanej serii obrazów Krzywak wychodzi od zagruntowanego na biało płótna, które jest tłem i zarazem aktywnym graczem kompozycji. Pierwszy etap pracy nad nią to wykonanie komputerowego rysunku, który jest punktem wyjścia do powstania obrazu. Organiczne formy rysunku przypominające ukwiały są efektem pracy komputerową myszką, która wymusza specyficzne formy wizualne. W kolejnych etapach rysunek ulega deformacji, wylewana farba częściowo go niszczy i wprowadza twórcę na inne ścieżki. Powstające w ten sposób formy są zapisem naturalnego procesu tzw. kontrolowanej przypadkowości. Etap, w którym artysta decyduje się na użycie takich narzędzi jak pędzel czy gąbka, jest rzadkim momentem bezpośredniego kontaktu z płótnem. Reszta rozgrywa się dosłownie w powietrzu, w przestrzeni pomiędzy płótnem a aerografem, sprayem lub wylewaną farbą.


W tym procesie Krzywak decyduje się przyjąć na siebie dwie role: reżysera oraz obserwatora. Proces podpowiada rozwiązania, które wcześniej były niezauważalne. Przypadkowe spłynięcie farby, delikatne zatrzęsienie dłoni w takcie pracy aerografem otwiera dotychczas ukryte rozwiązania i podpowiada pomysły. Poprzez otwartą postawę zgody na przypadkowość oraz świadome pozostawienie białych, czystych powierzchni płótna, obrazy Krzywaka nawiązują do lockowskiej tabula rasa, niezmiennie gotowej na rozpoczęcie nowego rozdziału lub zakończenie go w niespodziewanej chwili.


Powstałe podczas malowania kształty łączą się, są przerywane albo wymazywane niczym odległe wspomnienia. Stąd zaczerpnięty z filmu Davida Lyncha tytuł wystawy, „Głowa do wycierania”, który odnosi się do ulotności wspomnień właśnie, utraty pamięci i kruchości rzeczywistości. Nakładane na siebie elementy stanowią metaforę pamięci. Jej ulotny charakter przejawia się we fragmentach delikatnego wymywania i zanikania koloru na niezamalowanej partii tła. Wyczuwalna jest niezwykła miękkość w farbie. Celem takiego zabiegu nie jest zasłonięcie czy ukrycie, ale pozwolenie na przenikanie się warstw, kolorów i kształtów. W swojej najnowszej serii obrazów Krzywak umożliwia współistnienie na obrazie dwóch elementów: ostro zarysowanych form, będących trzonem kompozycji, i delikatnych warstw, przypominających półtransparentny woal. Namalowane wysublimowaną techniką obrazy tworzą indywidualny język wizualny artysty, który umożliwia odbiorcy interpretację na własnych zasadach.

wernisaż: 08.12.2023 godz. 18:00 

wystawa: 09.12.2023 – 10.01.2024 

MOLSKI gallery&collection

Aleja Wielkopolska 65a 

60 – 603 Poznań